ความรักของเราคือสมบัติลำค่า*** ที่กาลเวลามิอาจทำลายได้*** ในหัวใจมีความรัก*** ในความรักมีเพื่อนเสมอ*** ช่วงเวลาที่มีความสุขของฉัน*** คือวันที่มีเพื่อนอยู่เครียงข้างเสมอ*** อย่าลืมน่ะว่าเราเป็นเพื่อนกัน*** เพราะฉะนั้นกรุณาเก็บรักษาหัวใจไวให้ฉันด้วย*** เราอาจจะหาความหมายของทุกสิ่งมาตลอดชีวิต*** แล้ววันหนึ่งเราก็พบว่า*** เพียงแค่มีบางสิ่ง ชีวิตก็มีความหมายแล้ว*** มนุษย์เกิดขึ้นมาท่ามกลางความโดดเดี่ยว พร้อมด้วยหัวใจคนละ 1 ดวง เมื่อมนุษย์ 2 คนมาพบกัน เราจึงเรียนรู้ว่า 1 + 1 อาจจะยัง คงเท่ากับ 1 แต่ความโดดเดี่ยวนั้นหายไป ที่เล็กๆ ขนาดไม่ใหญ่โตไปกว่ากำปั้น ที่ทำให้เราอยู่รวมกันบนโลกใบนี้ อวัยวะที่สะกดด้วยอักษรง่ายๆ ใช้แทนคำว่า "รัก" ได้เป็นอย่างดี 1.ความรัก . . . ที่ประทับใจขอเก็บไว้ในใจแล้วอมยิ้มนะ 2.ความรัก . . . ที่ไม่ประทับใจขอเก็บไว้เป็นประสบการณ์ 3.ความรัก . . . ที่ทำเพื่อผู้อื่น เป็นความภูมิใจแบบเก็บไว้เอง 4.ความรัก . . . ที่ทำเพื่อตัวเอง นั่นไม่เรียกว่ารัก 5.ความรัก . . . ที่คุณเจอในอดีต ขอให้เป็นความทรงจำที่แสนดี 6.ความรัก . . . ที่คุณเจอในปัจจุบัน ขอให้สมหวังกันทุกคน 7.ความรัก . . . ที่คุณจะเจอในอนาคต ให้อธิษฐานกันเอาเองนะ คนเราบางคน...เลือกยอมทน เจ็บปวด และเสียน้ำตา "มากมาย" เพียงเพื่อแลกกับความสุขจากการได้มีความรัก "นิดเดียว" บางทีก็ไม่เคยรู้เลยว่า...นับตั้งแต่วันเริ่มต้น...ที่ "รัก" นั้นทำให้เราร้องไห้ เวลามันก็เริ่มเดินถอยหลัง...นับวันที่ "รัก" จะจบ...รออยู่แล้ว และมันก็มักจะเป็นอย่างนั้นเสมอ **เมื่อถึงวันที่เราต่างต้องก้มหน้ายอมรับกับตัวเองว่า ช่วงเวลาแห่งความผูกพันที่เลยผ่าน... มันคงไม่ได้หอมหวานเหมือนดังเก่า และ "ความรักในโลกแห่งความเป็นจริง" ก็คงไม่สามารถสวยงามได้ตลอดเวลา หากแต่ไม่ทันรู้ตัว...เราก็แอบเผลอ "เสียน้ำตา" อยู่บ่อยๆ บางทีก็บ่อยเสียจนรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ความรักมันก็ "พัง” ไปแล้ว พังไปพร้อมๆ กับความไม่เข้าใจ... และรอยหม่นไหม้ในความรู้สึกตัวเอง **ฉันไม่ปฏิเสธหรอกว่า ทุกครั้งที่ฉันมีความรัก...ฉันมีความสุข แม้มันจะเป็นความสุขที่แอบแฝงความทุกข์เศร้าเอาไว้ลึกๆ ในใจอยู่บ้างก็ตาม แต่ฉันไม่โทษใคร เพราะส่วนหนึ่งมันก็คงเกิดขึ้นจากความเป็นคนเจ้าอารมณ์ ขี้ใจน้อย ช่างอ่อนไหว และบางทีที่ชอบเผลอคาดหวังจากคนรักมากมาย จนกลายเป็นการเรียกร้อง กลายเป็นความกดดัน จากที่เคยรู้สึกว่าผูกพัน... ก็เหมือนจะทนรักกันไม่ไหว **หากแต่ในขณะที่ "รัก" มันทำให้ท้อจนแทบหมดแรง ฉันก็ไม่เคยนึกออกเลยว่า ถ้าต้อง “เลิกกัน” ขึ้นมาจริงๆ... แล้วฉันจะแกล้งทำเหมือนไม่เจ็บได้อย่างไร **เมื่อต้องทนอยู่กับความรู้สึกหน้าชื่นอกตรม ฝืนรักก็ทุกข์ระทม...แต่ก็ข่มตัดใจไม่ไหว ฉันเลือกทนอยู่ ด้วยหวังว่าสักวันมันน่าจะดีขึ้น ฉันเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่าง ที่ฉันเชื่อว่ามันน่าจะทำให้ทุกปัญหาจางหาย ฉันเลือกให้ตัวเองได้เก็บกอด "ความรัก" นั้นไว้ ทั้งๆ ที่เมื่อเทียบกับการเสียมันไป... บางทีมันก็ทำให้ใจฉัน "เจ็บ" ไม่แตกต่าง แต่เพราะฉันกลัวการสูญเสีย... ฉันกลัวไม่ได้เป็นเจ้าของ **จนเมื่อในตอนสุดท้าย... ที่ความเป็นจริงไม่เป็นเหมือนอย่างที่หวัง บทเรียนจากความผูกพันที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตา มันไม่ช่วยพิสูจน์ความคงมั่นยาวนานของความรักได้เลยสักนิด เพราะนับตั้งแต่วันเริ่มต้น...ที่ "รัก" นั้นทำให้เราร้องไห้ เวลามันก็เริ่มนับถอยหลัง...จนถึงวันที่ "รัก" นั้นจบลงเสมอ **สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้คือ ไม่สำคัญหรอกว่า "ความรัก" ที่ทำให้เราเสียน้ำตา และบางทีก็ทำให้เรา "ทุกข์" ได้มากกว่า "สุข" มันจะใช่ "รัก" จริงๆ ไหม **ในเมื่อสิ่งที่สำคัญกว่าคือ หากเลิกกัน มันคือการเสียใจแค่ครั้งเดียว และความรักนิดเดียว กับ เสียน้ำตามากมาย มันแลกกันไม่ได้เลย

http://photos4.hi5.com/0079/549/799/TMr4j0549799-02.jpg

category_id=115&sid=c60527b5023b8395f8ac77ebbdff506f" target="_blank">